pętlę.”
Moje ręce natychmiast zakryły usta. Łzy napłynęły mi do oczu, zanim zdążyłem je powstrzymać.
“Jesteś w… odpuszczasz?” powiedziałem zduszonym głosem.
“Tak,” powiedział ojciec ochryple. “I zamierzam zawarć legalne małżeństwo, które zostanie uznane.”
Isaiah wydał z siebie dźwięk gdzieś pomiędzy szlochem a śmiechem. Upadł na kolana ponownie, tym razem nie z powodu treningu, lecz z powodu emocji.
“Panie,” wyszeptał Izajasz, “ja nie… Nie mogę…”
“Dasz radę,” powiedział ojciec stanowczo, a potem łagodniej, “i zrobisz to.”
Zatrzymał się, a gdy znów przemówił, jego głos niósł ciężar człowieka, który płaci za własne
