że spojrzałem na niego, jakbym nigdy naprawdę nie rozumiał, kim jest.
Zaprojektował ortozy na moje nogi. Metalowe podpory wykonane w jego kuźni, starannie dostosowane do mojego ciała, połączone z kulami, które regulował tak, by ciężar się rozłożył, by nie zmiażdżyć moich bioder.
«Non voglio che ti succeda niente», disse, con la fronte corrugata per la concentrazione mentre stringeva una cinghia.
«Starò attento», promisi con voce tremante.
Si inginocchiò davanti a me, con gli occhi feroci. «Sei stato cauto per tutta la vita», disse. «Ora… prova a essere coraggioso.»
La prima
