volta che mi sono alzata in piedi, le braccia mi tremavano. Un dolore lancinante mi ha travolto. Le lacrime mi rigavano il viso. Ma sono rimasta in piedi.
Isaia mi diede stabilità come se stesse ancorando la terra.
«Guardati», sussurrò, ammirato.
Zrobiłem niepewny krok. Potem kolejny. Każdy ruch wydawał mi się modlitwą odpowiedzianą metalem i miłością.
“Dałeś mi tak wiele,” szlochałam, wzruszając ramionami. “Dałeś mi miłość. Całe życie. A teraz dałeś mi to.”
Isaiah pocałował mnie w czoło. “Zawsze miałaś w sobie siłę,” wymamrotał. “Po prostu dałem ci inne narzędzia.”
